W środkach masowego przekazu często słyszymy o nieumyślnym wypadku spowodowanym na drodze, z udziałem kierowcy czy pieszego. Jednak, czy się zastanawiamy, na czym dokładnie ten czyn polega?

O tym czynie mówi nam rozdział dwudziesty pierwszy kodeksu karnego- a są nimi przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie z Art. 177, jeżeli w nieumyślnym wypadku w ruchu lądowym, powietrznym czy wodnym zostaje poszkodowana osoba z obrażeniami lekkimi bądź średnimi, czyli w skrócie niezagrażającymi życiu i zdrowiu. Kto spowodował taki wypadek, podlega karze do trzech lat pozbawienia wolności.

Kiedy w następstwie nieumyślnego wypadku poniesie śmierć osoba bądź jej stan będzie na tyle ciężki, sprawcy grozi kara od sześciu miesięcy do ośmiu lat pozbawienia wolności. Może się również zdarzyć, że wypadek spowoduje ktoś bliski z naszego otoczenia- rodzic, rodzeństwo, mąż, żona, dziecko, wówczas, aby móc wszcząć postępowanie, osoba poszkodowana musi wnieść wniosek o popełniony czyn.

Czynem zabronionym (przestępstwem) jest jedynie wypadek, w którym osoby poszkodowane doznały uszczerbku na ciele powyżej siedmiu dni. Ustala się to na podstawie obdukcji lekarza. Sprawcą nie musi być tylko osoba kierująca pojazdem, ale także sam pieszy, który jest poruszającym się uczestnikiem ruchu.

Za nieumyślne spowodowanie wypadku uznaję się wypadek, w którym prowadzący nie miał zamiaru nikogo zabić bądź w zamiarze go spowodować. Czynnikami sprzyjającymi mogą być źle warunki atmosferyczne na drodze, zmniejszona przejrzystość powietrza, opady utrudniające ruch. Nawet z zachowaniem zasad ostrożności dochodzi do wypadków, najczęściej z udziałem kierowców.
Osobie winnej spowodowania wypadku policja może odebrać prawo jazdy, a sąd wydać wyrok o nieprowadzeniu pojazdów mechanicznych na odpowiedni okres.

Po ustaleniu przebiegu zdarzeń, okoliczności nieumyślnego wypadku ustaleniu osoby winnej, sprawa kierowana jest na drogę sądową, to tutaj zostaje wydany ostateczny wyrok prawomocny skazujący.